Gdy cała rodzina zaakceptuje przemyślany i dokładnie narysowany projekt, a wcześniej kupione i sezonowane materiały czekają ułożone w suchym zakamarku, można przystąpić do wybrania właściwych półproduktów na poszczególne części wyrobu. Przedtem każdy hobbista musi rozstrzygnąć sam, z jakiego surowca chce go wykonać: z płyt wiórowych, ze sklejki, z drewna liściastego czy iglastego. Nie ma na to recepty, nie ma ustalonych zasad doboru.
Skrzynie szaf i regałów łatwiej, taniej i praktyczniej można wykonać z grubej sklejki albo z płyty wiórowej oklejonej naturalną lub sztuczną okleiną. Można też z samej płyty wiórowej, ale wyrób taki nie jest zbyt estetyczny, chyba że zostanie dokładnie pomalowany emalią. Tylne ściany szaf, szafek, regałów — z lakierowanej płyty pilśniowej twardej lub z cienkiej sklejki. Meble kuchenne wytwarza się z oklejanej płyty wiórowej, z ram oklejonych płytami pilśniowymi, twardymi, lakierowanymi, a na płyty robocze mebli kuchennych stosuje się płytę wiórową laminowaną.
Jednak drewno jest niezastąpione na wyroby stolarskie. Wszystkie zewnętrzne, widoczne ściany i płyty mebli, półki, listwy, boazerie i obudowy ścienne wyglądają . atrakcyjnie, gdy są z drewna liściastego albo iglastego, gdy są sklejone lub złączone z desek, listew, listewek.
Majsterkując w drewnie można — według własnych upodobań i pomysłów tak zestawić i dobrać elementy drewniane, że mimo zastosowania typowych rozwiązań konstrukcyjnych i przestrzegania zasad stolarstwa — wykonać ciekawy i oryginalny wyrób.
Przed przystąpieniem do pracy trzeba zgromadzić wybrane materiały zawsze z nadmiarem. Rozpoczynanie obróbki przed zgromadzeniem niezbędnej ilości tarcicy, płyt, listew i listewek jest ryzykowne, bo gdy zabraknie choćby jednej małej deseczki, bardzo trudno jest dokupić taką samą, o podobnej barwie i rysunku słojów.
Nie każda część deski nadaje się do dalszego przetwarzania; trzeba usunąć te jej części, które są porażone zgnilizną, ze zbyt dużymi sękami, pęknięciami i innymi wadami. Na rys. 28 pokazano, które części desek uzyskanych z podziału kłody trzeba dodatkowo wyciąć i usunąć. Zaczernione części nie mogą być użyte na wyroby — to odpad, części do wyrzucenia lub zużycia do innych celów. Dobierając deskę należy wyróżnić na jej czole układ słojów, oszacować, z której części kłody pochodzi i ewentualnie usunąć odpad. Następnie trzeba ocenić, jak każda deska lub listwa może się odkształcić i wypaczyć w przyszłości pod wpływem zmian wilgotności powietrza. Ustala się w ten sposób prawą (licową) i lewą płaszczyznę każdego elementu. Płaszczyzna prawa jest bliższa rdzeniowi kłody (pnia), lewa zaś — obwodowi (rys. 29). Wypaczona deska, listwa lub listewka ma wypukłą zawsze prawą, licową powierzchnię. Ocenienie, jak może wypaczyć się obrabiana deska, ustalenie jej prawej płaszczyzny jest niezbędne przy ustalaniu położenia elementów w wyrobie stolarskim. Oto kilka przykładów.
chemia przemysłowa - oryginalne torebki - kredyt